Sist gong Hellbillies var i Volda brast røysta til Aslag Haugen under lydprøva. Dei måtte avlyse og mange voldingar blei skuffa. Hellbillies er nemleg ikkje eit band som plar å skuffa. Gjennom tjue år har dei vore like trufaste mot fansen som vokalist Haugen har vore mot Gandalfhåret og dei opprivne jeansa.

– Me har avlyst to konsertar, alt i alt. Det var synd at det skjedde her i Volda. Men i kveld skal me ta igjen det tapte, lova han før konserten.

Fekk med publikum frå start

Hellbillies meinte også alvor. Frå første riff på Rokken var dei generøse, slik elles berre ein far som har vore borte frå gutungen sin bursdag kan vere. Gitarane og perkusjonen gjekk i hundre. Og sjefen sjøl fekk med sin umiskjennelege røyst – ja, den du veit, som er mørkare enn ei tønne med whisky og varmare enn ein vedomn – publikum i den rette stemninga.

Det var driv. Det var improvisasjonar. Det var tekstlinjer meir ekte enn linjene i handa di og det var framfor alt speleglede.

Lidenskaplege lånare

Hellbillies viste seg endå ein gong som eit band som likar musikk og likar å låne av sine amerikanske heltar. Noko som kan vere stussleg om det gjerast fordi ein lir av idétørke og vakkert om ein gjer det av kjærleik. Hellbillies gjer det definitivt av den siste årsaka. Om ein kan få meska seg med fleire bursdagsmetaforar, så må det seiast at gitarist Lars Håvard Haugen framleis så ut som ein gut som nettopp hadde fått sin første elgitar i bursdagsgåve, der han gjekk bananas på importerte riff frå andre sida av Atlanteren.

Dei innfødde tok Rokken tilbake

Vitsane Aslag Haugen serverte mellom låtane blei derimot ikkje like raskt oppfatta av den ciderdøyva studentklanen framfor scena. Men det Hellbillies ikkje fekk av latter fekk dei til gjengjeld i bøtter og spann av headbanging og tende lightera. Studentane var nemleg ikkje aleine. Oppover trappa og på galleriet stod innfødde sunnmøringar og song med på låtane som har gått i loop på norske radiostasjonar gjennom tre tiår.